“Als kind zat ik hier in de stoel, nu ben ik zelf tandarts”

Voor Kris Rijper (1999) was Brummans & Fa eerst gewoon de tandartspraktijk waar ze als kind kwam. Pas op de middelbare school kreeg die plek een andere betekenis. Tijdens een snuffelstage zag ze van dichtbij wat het vak eigenlijk inhield: werken met mensen, samenwerken in een team en patiënten echt verder helpen. “Waar het eerst een idee was, had ik daarna wel: dit kan serieus iets zijn.”

Kris bij haar afstuderen

Van een kneuterige praktijk naar iets nieuws

Kris groeide op met een tandartspraktijk aan huis in Ursem. Haar moeder was daar als kind al patiënt en de tandarts kende het gezin goed. Toen die met pensioen ging, stapte haar familie over naar Brummans & Fa. Voor Kris voelde dat meteen anders. “Die ene praktijk in Ursem was aan huis. Het voelde daardoor kneuterig, maar als kind voelde het voor mij als bekend terrein.” Brummans & Fa was toen kleiner dan nu en zat op een andere locatie, maar het voelde wel direct nieuwer en professioneler. Een nieuwe tandarts was natuurlijk wel even spannend, maar ze was niet bang. Haar eerste indruk als kind van Brummans & Fa waren de vrouwelijke tandartsen. “Lorena werd mijn tandarts en heeft een lieve uitstraling. Dat voelde goed.”

Een studiekeuze die onverwacht ontstond

Als kind had Kris nog helemaal geen plannen om tandarts te worden. Ze komt niet uit een familie met tandartsenen het vak was nooit iets waar ze vanzelf aan dacht. Sterker nog, ze dacht eerst dat ze juf wilde worden. Pas op de middelbare school begon ze anders te kijken. Ze wist vooral één ding zeker: ze wilde met mensen werken en niet de hele dag achter een computer zitten.

Geneeskunde kwam wel even in beeld, maar voelde niet als de juiste route. Ook verpleegkunde passeerde de revue. Pas tijdens een tandartsafspraak viel voor het eerst het kwartje. “Toen dacht ik: dit is ook zorg.” De combinatie van werken met mensen, iets praktisch doen en patiënten helpen begon ineens logisch te voelen. “Ook de werktijden zijn een minder grote uitdaging dan in veel andere zorgberoepen.”

Vanaf dat moment ging het snel. Ze verdiepte zich in het vak en besloot een dag mee te lopen bij Lorena en Sjuul.

De snuffelstage die het verschil maakte

In 5 vwo liep Kris één of twee dagen mee bij Brummans & Fa. Die dagen in de praktijk bleven hangen. Ze liep mee met Lorena en zag voor het eerst van dichtbij hoe breed het werk eigenlijk is.

Wat haar vooral opviel, was dat tandheelkunde niet alleen technisch is, maar ook heel menselijk. Ze herinnert zich nog dat Lorena op dat moment met een behandelplan voor een patiënt bezig was en dat die vrouw daar echt blij van werd. Dat maakte indruk.

Daarnaast zag ze hoe belangrijk samenwerken in een praktijk is. Het beeld van een tandarts die de hele dag alleen werkt, klopte helemaal niet met wat ze daar zag. Er was voortdurend contact binnen het team en de dag had veel afwisseling. Die stage gaf uiteindelijk de doorslag. “Waar het eerst een idee was, had ik daarna wel: dit kan serieus iets zijn.”

Studeren, doorzetten en ervaring opdoen

De weg naar de opleiding tandheelkunde verliep niet vanzelf. Kris voldeed in eerste instantie niet aan de toelatingseisen, omdat ze op de middelbare school geen natuurkunde had gedaan. Daarom nam ze een tussenjaar om dat vak alsnog te halen. Daarna volgden toetsen, een motivatiebrief en de nodige spanning. “Het was alsnog een gok.” Juist daarom was de opluchting groot toen ze werd toegelaten. 

Ze studeerde in Amsterdam aan ACTA en deed uiteindelijk zeven jaar over de opleiding. Die studietijd was intensief, maar ook heel leuk, vertelt ze. Door corona liep haar jaar een tijd achter en dat moest later worden ingehaald. Tegelijk zag ze daar ook een kans in. Ze had niet de behoefte om alles in één keer op elkaar te proppen en koos ervoor haar opleiding iets ruimer te nemen. In haar laatste jaar ging ze voor een stage naar Curaçao, waar ze meeliep in een algemene praktijk. Van tevoren dacht ze dat het daar waarschijnlijk vooral leuk en ontspannen zou zijn, maar in de praktijk bleek het ook inhoudelijk heel leerzaam. “Ik heb daar heel veel mogen leren en de tandheelkunde is daar niet heel veel anders dan in Nederland.”

Terug in de praktijk, maar nu aan de andere kant

Brummans & Fa bleef in al die jaren een belangrijke plek voor haar. Vanaf het eerste jaar van haar studie werkte ze al in de praktijk en dat bleef ze doen tot ze afstudeerde. Eerst als assistent, later aan de balie en in de sterilisatie, waar ze materialen schoonmaakte en leerde hoe de praktijk achter de schermen draait. Naarmate ze meer leerde tijdens haar opleiding, kreeg ze ook steeds meer ruimte om dat in de praktijk toe te passen.

Zo gaf ze op een gegeven moment poetsles aan kinderen. Later, naarmate ze verder kwam in haar studie, mocht ze ook steeds meer tandheelkundige handelingen uitvoeren. Tijdens haar eindstage keek ze in overleg met Sjuul en Lorena mee in de praktijk en kreeg ze de kans om onder begeleiding zelf dingen te doen. Lorena controleerde haar werk en ook met specialisten als Kees en Willem liep ze mee. Uiteindelijk werkte ze bijna een half jaar, twee dagen per week, in een eigen agenda. Ze vulde gaatjes en deed controles.

Dat maakte de overgang bijzonder: van kind in de stoel naar iemand die zelf patiënten behandelde in dezelfde praktijk. Inmiddels is Kris alweer een volgende fase in gegaan. Ze woont in Amsterdam en werkt nu als tandarts in Amsterdam en Beverwijk. Juist daardoor voelt haar tijd bij Brummans & Fa extra waardevol, omdat daar een belangrijk deel van de basis lag. Inmiddels is de cirkel bijna rond. Haar ouders zijn onlangs voor het laatst bij Lorena geweest en stappen nu over naar de praktijk waar Kris werkt.

Wat ze daar leerde, gebruikt ze nog elke dag

Nu ze zelf als tandarts werkt, merkt Kris in de praktijk hoeveel ze in die jaren bij Brummans & Fa heeft meegenomen. Pas toen ze er zelf meedraaide, zag ze echt wat er allemaal schuilgaat achter een tandartspraktijk. Als patiënt kwam ze binnen, zag ze dat alles netjes was en ging ze weer naar huis. Maar als collega merkte ze pas hoeveel er achter de schermen gebeurt en hoe belangrijk de samenwerking binnen een team is.

Veel van wat ze daar leerde, gebruikt ze nog altijd in haar eigen werk. Dat geldt voor grotere dingen, zoals de manier waarop controles worden gedaan en wat er allemaal wordt vastgelegd in een dossier, maar ook voor de praktische werkwijze tijdens een behandeling, de structuur binnen de praktijk en de samenwerking met assistenten. Juist dat laatste is haar sterk bijgebleven. Over de assistenten bij Brummans & Fa is ze uitgesproken positief. “Die zijn allemaal top.” De vanzelfsprekende samenwerking en het vertrouwen dat een assistent al weet wat je nodig hebt, vindt ze allesbehalve normaal. “Ik ervaar nu dat het niet vanzelfsprekend is.”

Ook de eenduidigheid binnen de praktijk vond ze prettig. Iedere tandarts heeft natuurlijk zijn of haar eigen stijl, maar er was wel een duidelijke rode draad in hoe dingen werden aangepakt en genoteerd. Dat gaf rust en overzicht, zowel voor het team als voor de patiënt. Die gestructureerde manier van werken neemt ze nu nog steeds mee.

Professioneel, maar warm en persoonlijk

Als Kris Brummans & Fa in een paar woorden moet omschrijven, is ze helder: professioneel, maar wel warm en persoonlijk. Juist die combinatie vindt ze sterk. Het contact tussen patiënt en tandarts is goed en de basis is open en eerlijk, zegt ze. Niet mooier maken dan het is, maar duidelijk zijn over de situatie. Dat is volgens haar belangrijk in de tandheelkunde en iets wat ze daar goed heeft gezien.

Zelf geeft ze daar in haar eigen werk inmiddels haar eigen draai aan. Ze is nog jong en merkt dat patiënten dat ook zien. Voor de één voelt dat prettig, voor de ander misschien even wennen. Maar ze heeft niet de behoefte om afstand of status uit te stralen. Juist niet. Ze wil dat mensen zich op hun gemak voelen. Daarom kiest ze in het contact met patiënten bewust voor een toegankelijke, ontspannen manier van communiceren.

Een vak dat ze jonge mensen echt zou aanraden

Wie twijfelt over een carrière in de tandheelkunde, zou van Kris vooral één advies krijgen: ga kijken en loop mee. Ervaar het van dichtbij. “Ik vind het fantastisch.” Natuurlijk moet je soms even doorzetten, zegt ze, maar daar staat veel tegenover. Het is een mooi vak waarin je mensen kunt helpen, echt iets voor ze kunt betekenen en soms ook gewoon heel blij kunt maken.

Daarnaast vindt ze het werk verrassend veelzijdig. Je bent niet alleen bezig met behandelingen, maar ook met mensen, samenwerking en het oplossen van heel verschillende situaties. Juist dat maakt het voor haar zo leuk. 

Voor de komende tien jaar wenst ze Lorena, Sjuul en het team vooral toe dat de praktijk zich op dezelfde manier blijft ontwikkelen als in de afgelopen jaren. “Jullie hebben het hartstikke goed gedaan de afgelopen 10 jaar. En hopelijk tot ooit. Wanneer onze wegen weer kruisen.”